جنبش دانشجویی و پایان انقطاع در سنت لیبرالیسم ایرانی
جنبش دانشجویی و پایان انقطاع در سنت لیبرالیسم ایرانی
رشید اسماعیل:لیبرالیسم به عنوان پشتوانه فکری جنبش بورژوازی، به عنوان چارچوب کلان اقتصاد مدرن، به عنوان مبنای مساعد دموکراسی و نظام مبتنی بر نمایندگی، به عنوان زمینه نظری فرهنگ حقوق بشر و… فرازوفرودهای تاریخی و نظری بسیاری داشته و مباحث مستوفایی را در تاریخ اندیشه به خود اختصاص داده است. این مباحث، ماهیتا پایانناپذیرند و تئوری و عمل لیبرالیسم همواره به انتقاد و ابداع و تغییرات با دامنه محدود و ظرافتپردازی و تنظیم و تصحیح متقابل آمیخته و آغشته بوده است. از باب نمونه، زمانی، لیبرالیسم مهمترین انقلابهای عصر جدید را به وجود آورد اما پس از آن، در تقابل با انقلابیگری قرار گرفت؛ زمانی، لیبرالیسم به معنای «لسهفر» و دست نامرئی آدام اسمیت بود و زمانی،«کینز» آن را تحت هدایت دولت رفاهی قرار داد؛ نیز حیطه آزادیهای فرهنگی و حقوق طبیعی متکی به ایده لیبرالیسم، از زمانی به زمانی و از مکانی به مکانی دیگر در قبضوبسط بوده است.
ادامه
برنامه ترم زمستانی موسسه معرفت و پژوهش
ترم زمستانی مؤسسه معرفت و پژوهش با شش عنوان کلاس درسی شروع میشود. در ادامه سلسله کلاسهای این مؤسسه ترم زمستانی آن از اواخر بهمنماه آغاز میشود. این ترم از کلاسهای مختلفی تشکیل شده است. در این کلاسها شنبهها از ساعت ۱۵ تا ۱۷ امیر مازیار از «ارسطو» خواهد گفت، یکشنبهها از ساعت ۱۵ تا ۱۷ امین حامیخواه «گفتارهایی درباره سوسیالیسم و لیبرالیسم» را تدریس میکند و از ساعت ۱۷ تا ۱۹ سروش دباغ درباره «فلسفه دین» بحث میکند. کلاس دوشنبهها به عنوان «ده استدلال نادرست» اختصاص دارد که هومن پناهنده از ساعت ۱۶ تا ۱۸ در اینباره تدریس میکند. «عرفان تطبیقی» موضوع دیگری است که توسط بهزاد سالکی سهشنبهها از ساعت ۱۶ تا ۱۸ بررسی میشود. آخرین کلاس این مؤسسه هم عنوان عظیم «پدیدارشناسی روح هگل» را دارد که چهارشنبهها از ساعت ۱۶ الی ۱۸ توسط میثم سفیدپوش تدریس میشود.
مهلت ثبتنام در کلاسها تا ۲۴ بهمنماه است و علاقهمندان برای اطلاعات بیشتر میتوانند با شماره تلفنهای ۱۴ـ۸۸۹۷۶۲۱۳ تماس بگیرند و یا به آدرس مؤسسه واقع در تهران، میدان فلسطین، خیابان طالقانی غربی، خیابان شهید سرپرست شمالی، کوچه تبریز، پلاک۱۹ مراجعه کنند.
منبع: اینک فلسفه
لویاتان در قفس (لیبرالیسم؛ ایدئولوژی نقد دولت)
می گویند لیبرالیسم در دیار ما سنت غریبی است. میگویند اینگونهایم (یا به خود تلقین میکنیم اینگونهایم) که هواخواه اشراقایم و در هر امری باطنش را جستوجو میکنیم. همین «روحیه» باطنیگریمان به زعم بسیاری سبب شده است در فلسفههای غربی، اشراقیترین و رازآمیزترین فلسفهها را سراغ بگیریم و در پی وجود هایدگر به انسان نیچه روان شویم. میگویند غربت لیبرالیسم از همین «روحیه» است که بیشتر به دنبال غربت غرب و آنچه خود داشت میشویم تا آنکه ساده و راحت از حکومت قانون و حق فرد سخن بگوییم. میگویند ریشهها و بنیانهای آزادیخواهی در ایران شکل نگرفته است، میگویند نوسازی در ایران سابقه و صبغه دولتی داشته و دارد و عصاره تجربه معاصر ما «انقلاب محافظهکارانه» است و نه «انقلاب بورژوا- دموکراتیک».
ادامه
شکایت لاریجانی از دولت به رهبر
دیوان محاسبات: دولت نهم زیر بار قانون نمیرود
جواد ملکزاده - تنها یک روز پس از آنکه سعید حجاریان، تئوریسین اصلاحات، پیشبینی کرد که امسال بین دولت و مجلس اصولگرا یک “دعوای اساسی” بر سر بودجه در می گیرد، افشای نامه گلایهآمیز علی لاریجانی به رهبر جمهوری اسلامی که ظاهرا در آن انتقادات تندی در خصوص عملکرد دولت احمدینژاد مطرح شده است، باعث تلاش گسترده رسانههای محافظهکار برای تکذیب این موضوع شد؛ به گونهای که در نهایت خبرگزاری فارس با تحریف مصاحبه نماینده فاشکننده این خبر، اصل نامه لاریجانی به آیت الله خامنه ای را تکذیب کرد.
پول مالیات را به بحران سازان ندهید
توماس فریدمن
اخیراً کتاب «بزرگ ترین نسل» نوشته تام بروکاو فکر مرا به خود مشغول کرده است. این کتاب درباره فداکاری های فراموش نشدنی والدین ما طی جنگ جهانی دوم نوشته شده است. من به این سوال فکر می کنم که فرزندان ما درباره ما چه خواهند گفت و ما را چه نسلی توصیف می کنند: «حریص ترین نسل؟» «نسل وام های مسکن؟» یا «نسل بی خیال؟»فرزندان ما باید بسیار بیش از اکنون، رادیکال باشند. من می دانم علت اینکه چرا چنین نیستند چیست. آنها آنقدر نگران یافتن شغل یا تامین شهر به ترم بعد دانشگاه خود هستند که انرژی کافی رای فکر کردن به موضوعات فراتر از این امور را ندارند. اما ما نباید تصور کنیم این سکوت به ما مجوز می دهد هر چه می خواهیم با کمک مالی دولت انجام دهیم. واقعیت این است که فرزندان ما باید این پول را به دولت پس دهند. به همین دلیل این تعهد بر دوش ماست که ترتیبی دهیم از هر دلار این نگاه هوشمندانه و نیز در جهت خلق تکنولوژی های جدید استفاده کنیم.ما نه تنها باید صنایع را از معضلات و مشکلات پیشین نجات دهیم بلکه باید صنایع آینده را پی ریزی کنیم. به این معنا که همان تفکر بزرگ و ریسک پذیری را درسش گیریم که چالش های بزرگ را به فرصت هیا عظیم تبدیل می کند. ادامه