صورتی از دموکراسی
بدرالسادات مفیدی :هشدار اخیر آقای هاشمی رفسنجانی نسبت به برخورد با مطبوعات و احزاب که آن را ناشی از انحصارطلبی و در شرایط حساس کنونی سم مهلکی برای کشور توصیف کرده، میتوان مستقیما ناظر بر رفتار جریان حاکم دانست. طی سه سال گذشته برخوردهای صورت گرفته با احزاب، تشکلها و انجمنها و مطبوعات منتقد از عدم صدور مجوز فعالیت و قطع یارانههای آنها (بهرغم مصوب قانون) گرفته تا توقیف نشریات و جلوگیری از برگزاری تجمعات توسط احزاب و… مؤید این اظهار نگرانی است. اما در این میان آنچه که قابل توجه است انتشار خبر صدور مجوز روزنامه پیشرفت به مدیرمسوولی آقای محمدرضا باهنر از چهرههای مطرح اصولگرایان همزمان با این هشدار است. روزنامهای که قرار است در نقش ارگان فراکسیون تازه تاسیس پیشرفت و عدالت تحت مدیریت وی ظاهر شود. این در حالی است که باهنر در حال حاضر دبیرکل جامعه اسلامی مهندسین است و این تشکل یک نشریه به نام جام در حال انتشار دارد. از ظهور روزنامههای خورشید و وطنامروز متعلق به جریان اصولگرا بر روی دکههای مطبوعات نیز چندصباحی بیش نمیگذرد. در مقابل اما هفته پیش مجله شهروند امروز نشریهای تاثیرگذار با ۵۰ هزار تیراژ وابسته به جریان اصلاحات طعم تلخ پدیده توقیف را چشید و پیشتر هم شاهد توقیف نشریات اصلاحطلبان به ویژه روزنامههایی چون شرق، هممیهن، روزگار و… بودیم. در عین حال اشخاص و احزاب اصلاحطلب متقاضی دریافت مجوز انتشار نشریات نیز چند سال است که در صف انتظار به سر میبرند. احزاب مطرحی چون مشارکت و مجاهدین انقلاب از جمله این موارد هستند که تاکنون از داشتن روزنامه محروم ماندهاند. بنابراین میتوان کاملا حدس زد که هشدار آقای هاشمی رفسنجانی متوجه این برخورد دوگانه جریان حاکم است. برخوردی که از سویی دست نوازش بر سر مطبوعات و احزاب خودی را شاهدیم و از سوی دیگر تنگنظری نسبت به حقوق غیرخودیها. زمانی که آقای احمدینژاد رئیسجمهور شد، میان بسیاری از تحلیلگران بحثی کلامی در خصوص ابتر شدن روند دموکراسی در ایران صورت گرفت. عدهای دولت او را دولتی شبهتوتالیتر توصیف کرده که از دولت شبهدموکراتیک آقای خاتمی زاییده شده است و بنابراین فاتحه دموکراسی را باید خواند. جمعی دیگر انتخاب احمدینژاد را انتخاب اکثریت از طریق انتخابات دانسته و گفتند چون دموکراسی یعنی حکومت اکثریت با رعایت حقوق اقلیت (بر فرض که حقوق اقلیت هم توسط دولت او نادیده گرفته شود)، به هر ترتیب انتخاب او در فرآیند دموکراسی شکل گرفته است. بهرغم آنکه در خصوص سلامت این فرآیند از سوی کاندیداهای رقیب در آن زمان شبهاتی مطرح شد، اگر به این شبهات وقعی ننهیم اما حال که سه سال و اندی از دوره ایشان میگذرد میتوان به قطعیت گفت که دولت آقای احمدینژاد ظاهری از دموکراسی دارد که در محتوا مخالفان جدی خود را برنمیتابد. درست است که در زمان این دولت احزاب و روزنامههایی جدید به عنوان ابزارهای دموکراسی تاسیس و منتشر میشوند ولی در مقابل رفتارهایی که نسبت به حقوق جریان سیاسی منتقد یا آزادی بیان و مطبوعات و غیره صورت میگیرد، نشاندهنده آن است که دولت نهم تنها صورتی از دموکراسی را گرفته است. چنانکه بهرغم آنکه آقای احمدینژاد از حیث صوری چندان مشکلی با اجرای بخشهایی از قانون اساسی ندارد ولی رفتارهای دوگانه با مطبوعات و احزاب و خودی و غیرخودی کردن آنها نوعی محدود کردن دموکراسی و پنداری ساده از آن محسوب میشود. هرچند که اینگونه برخورد در سالی که انتخابات ریاستجمهوری در پیش است و یکی از کاندیداهای جدی این انتخابات شخص احمدینژاد است، نشانه نوعی هوشمندی و حواسجمعی است که جریان مقابل یعنی اصلاحطلبان به دلیل رعایت اخلاق و پایبندی به حقوق شهروندان و اصول و مبانی دموکراسی حاضرند عطای آن را به لقایش ببخشند.
مطالب مرتبط
نظرات
یک نظر بدهید